Ավետիք Իսահակյան. մեդիափաթեթ

Գրական դիմանկար

1875-1957թթ.: Բանաստեղծ, արձակագիր, թարգմանիչ, հրապարակախոս, գրական և հասարակական գործիչ, ակադեմիկոս, խոսքի Վարպետ: Ավետիք Իսահակյանը նախնական կրթությունն ստացել է Ալեքսանդրապոլի (այժմ՝ Գյումրի) և Հառիճի վանքի դպրոցներում, 1889–92 թթ-ին սովորել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում, որտեղ աշակերտել է  Հովհաննես Հովհաննիսյանին, Ստեփան Լիսիցյանին և ուրիշների:
1892 թ-ի դեկտեմբերին «Տարազ» ամսագրում լույս է տեսել նրա առաջին բանաստեղծությունը՝ «Ծաղիկ էի նորաբողբոջ» վերնագրով:  1893 թ-ին մեկնել է Եվրոպա: Աշխատել է Վիեննայի մարդաբանական թանգարանում և, միաժամանակ, ունկնդրել գիտական դասընթացները, ապա եղել Լայպցիգի համալսարանի ազատ ունկնդիր: 1895 թ-ին վերադարձել է հայրենիք:
Հայ  ազգային-ազատագրական պայքարին մասնակցելու համար 1896 թ-ին ձերբակալվել է և մեկ տարով բանտարկվել Երևանի բանտում: 1898 թ-ին աքսորվել է Օդեսա: 1900 թ-ին կրկին մեկնել է Եվրոպա և ապրել Ժնևում ու Ցյուրիխում: 1901 թ-ի սեպտեմբերին վերադարձել է հայրենիք: 1908 թ-ին կրկին ձերբակալվել է՝ «Դաշնակցության գործով» և, որպես ՀՀԴ բյուրոյի անդամ, 1 տարով բանտարկվել Թիֆլիսի Մետեխի բանտում: Խուսափելով իր դեմ պատրաստվող դատավարությունից՝ 1911 թ-ին  մեկնել է Կոստանդնուպոլիս: 1912–26 թթ-ին ապրել է Գերմանիայում, Շվեյցարիայում և Իտալիայում: 1926 թ-ին ընտանիքը տեղափոխել է Փարիզ, իսկ ինքը վերադարձել է Հայաստան, որտեղ ապրել է մինչև 1930 թ.: 1930–36 թթ-ին ապրել է Փարիզում, 1936 թ-ի դեկտեմբերին վերադարձել է հայրենիք: 1946–57 թթ-ին եղել է Հայաստանի գրողների միության նախագահը:
Իսահակյանի առաջին բանաստեղծական ժողովածուն՝ «Երգեր ու վերքերը» (1898 թ.), նշանավորել է ժողովրդական բանաստեղծի մուտքը գրական աշխարհ։ Գրքի հիմնական թեմաները՝  հայրենասիրություն, մայրական սեր, բնապաշտություն, կյանքի և մահվան առեղծվածի փիլիսոփայական ըմբռնում, բնորոշ դարձան նրա հետագա բանաստեղծությունների համար։
Նրա «Դարդս լացեք», «Սև մութ ամպեր ճակտիդ դիզվան», «Սիրեցի յարս տարան», «Որսկան ախպեր» և քնարական այլ բանաստեղծություններ երգի են վերածվել: Իսահակյանի քնարերգությունն իր ոգով ու ոճով, բովանդակությամբ ու գեղարվեստական առանձնահատկություններով ժողովրդային է: Բանաստեղծի համար սերը կյանքն է՝ իր բոլոր հմայքներով ու հրապույրներով, սիրո կործանումը հավասարազոր է կյանքի իմաստի կորստի.

Վառ աստղերը երկնից ընկան,

Վարդ ու շուշան թառամեց,

Ախ, իմ կյանքս, անուշ կյանքս

Կտոր, կտոր փշրվեց…

Իսահակյանը մշակել է ժողովրդական ավանդավեպեր, լեգենդներ, հեքիաթներ: Բազմաթիվ սյուժեներ վերցրել է հայ և Արևելքի ժողովուրդների ավանդապատումներից ու իմաստավորել ժողովրդական կենսափիլիսոփայությամբ, երազանքներով, ձգտումներով («Հայրենի հող», «Շիդհարը», «Լիլիթ», «Սաադիի վերջին գարունը», «Հավերժական սերը»):
Իսահակյանը պանդխտության և մայրական սիրո թեմային անդրադարձել է բազմաթիվ բանաստեղծություններում: Հաճախ պանդխտության երգը միաձուլվել է մոր կերպարին: «Մայրիկիս» բանաստեղծության մեջ հայրենիքից հեռացած, մորից բաժանված պանդուխտը խոսում է իր անհուն կարոտի մասին.

Երբ քունդ գա, լուռ գիշերով

Հոգիդ գրկեմ, համբույր տամ,

Սրտիդ կըպնիմ վառ կարոտով,

Լա՜մ ու խնդա՜մ, մայրի՜կ ջան…

Մայրական սիրո գեղեցիկ պատկերներ են «Մայրը» և «Մոր սիրտը» լեգենդները:

Հայրենասիրական թեման միշտ առկա է նրա ստեղծագործություններում: Հայրենիքի հավերժության գաղափարն առավել մեծ ընդհանրացման է հասել «Ռավեննայում» (1926 թ.) բանաստեղծության մեջ, որը գրել է Իտալիայում:

Հայ խոհափիլիսոփայական քնարերգության մեջ անհաս բարձունք է Իսահակյանի «Աբու-Լալա Մահարի» պոեմը (1910 թ.)։ Հանձին X դարի արաբ բանաստեղծի կերպարի` Իսահակյանը վերհանել է ու պարզել ոչ այնքան միջնադարի արաբ հեղինակի կյանքի պատմությունը, որքան իր անձնական խոհերն ու տագնապները, մտորումներն ու ապրումները հարազատ ժողովրդի ողբերգական ճակատագրի վերաբերյալ։ «Աբու-Լալա Մահարին» Իսահակյանի արձագանքն է ժամանակի դաժան ու տմարդի իրականությանը։ Պոեմի հերոսի ճախրանքը դեպի արևը հնի մերժումն է ու դատափետումը, նոր կյանքի, նոր գաղափարների հաստատումը:
Վերջին՝ «Սասմա Մհերը» (1922 թ.) պոեմում բանաստեղծը յուրովի է ներկայացնում Փոքր Մհերին. Իսահակյանի մեկնաբանությամբ՝ հենց նա պետք է հագեցներ հայ ժողովրդի հոգում կուտակված արդարության և հավասարության դարավոր ծարավը։ Մհերը փորձում է իր օրինակով ոգևորել ընչազուրկին և ռամիկին, պայքարել  տերերի ու իշխանների դեմ, սակայն մենակ է մնում իր պայքարում և, զայրացած այս ամենից, կամավոր փակվում է Ագռավաքարում։ 19 տարի անց Իսահակյանն «ազատագրում» է իր հերոսին կապանքներից և տեր հռչակում իր հացին ու վաստակին։
Հայ պատմվածքի ժանրը հարստացել է գրողի «Համբերանքի չիբուխը», «Հորս գութանը», «Գերեզմանի վրա» և այլ գործերով։ Իսահակյանը գրել է նաև հեքիաթներ ու առակներ, բալլադներ ու լեգենդներ, հուշապատում («Հիշատակարան», հրատարակվել է 1977 թ-ին), մանրապատումներ և այլն, ունի օրագրային գրառումներ։ 2001 թ-ին լույս է տեսել նրա «Աֆորիզմներ» գիրքը:
Իսահակյանի տուն-թանգարաններ են գործում Երևանում, Գյումրիում, նրա անունով կոչվել են փողոցներ Երևանում, Գյումրիում, հանրապետության այլ քաղաքներում, Մոսկվայում, դպրոցներ և գրադարաններ՝ ՀՀ-ում, արձաններ են կանգնեցվել Երևանում և Գյումրիում:

Վարպետի մտքի գանձարանից

Միտքը մեռցնում է զգացմունքը, զգացմունքը մեռցնում է միտքը, բայց երբեմն երկուսը, եղբայրացած իրար հետ, տիեզերքն են գրկում …

Հայտնագործությունները երազանքների իններորդ ալիքն են:

Հոգեբանություն չունեցող ուսուցիչը անզեն որսորդի նման է:

Պետք է միայն սիրել, խորանալ, դիտել, տեսնել, հուզվել և նյութը արվեստի վերածել:

Ամեն բան անցնում է իմ սրտի միջով՝ աշխարհը, բոլոր իրերը, հարցերը, դեպքերը… Ես անտարբեր չեմ կարող կանգնել աշխարհի առաջ անարձագանք, անանդրադարձ…

Սիրո’վ չափեցեք, այս լինի ձեր միակ բանը ամեն բան չափելիս:

Մի լինիր կյանքում ծանրություն, աշխատիր լինել ծանր մեծություն:

Եթե մի բարոյականություն գեղեցիկ չէ, նա բարոյական չէ:
Եթե մի երևույթ, մի վարմունք գեղեցիկ չէ, նա բարոյական չէ …
Պետք է ապրել գեղեցիկ, մտածել, զգալ գեղեցիկ, հագնել, գնալ գեղեցիկ, ուտել, խմել, քնել գեղեցիկ, մեռնել գեղեցիկ … Ամեն բան գեղեցիկ, գեղեցիկ …
Ճշմարտությունը եթե գեղեցիկ չէ, նա ճշմարտություն չէ, իսկ ինչ որ գեղեցիկ է` նա ճշմարիտ է:
Գեղեցկությունը կատարելություն է և ընդհակառակը:

Արվեստը պիտի արտահայտե արվեստագետի հոգին, իրերի հոգին, մարդու հոգին: Նա պիտի մեկնաբանե պատկերներով` մեր ներաշխարհը: Նա պիտի թարգմանե բնությունը:
Նա պետք է տա ո՛չ թե իրականությունը, այլ նրա զգայությունը, զգացումը և պատրանքը:
Ո՛չ թե, օրինակ, նկարի մեջ երկաթուղու արագությունը տա, կամ հողմի, կամ գետի, այլ նրա զգայությունը, այսինքն` զգանք մենք արագությունը:
Պատրանք և իրականություն: Արվեստը իրականության պատրանքն է: Օրինակ, Օթելլոն Շեքսպիրի. մենք իլյուզիոնի միջոցով գնում ենք և տեսնում իրականությունը – մարդու հոգին, նախանձ, վրեժ, հուսահատություն, կրքեր:

Մարդն է բնության իմաստը, և գեղեցիկն է ճշմարտության թագը, կատարը:

Գեղեցկությունը, գեղարվեստը ինքնամոռացություն է բերում, մոռացության պահեր, երջանկացնում է:

Գեղարվեստն է` բնությունը գումարած մարդը:
Մարդը և բնությունը – միասին: Բնությունը, առավել` մարդը:

Բանաստեղծը, արվեստագետը իր սրտի աչքով կտեսնե ու կզգա աշխարհի իրերը, երևույթները, երևույթների հոգին, ներքին, հավերժական անփոփոխ կյանքը:

Իդեալը միայն արվեստի մեջ է մարմնանում և երբեք` կյանքում, իրականում: Նա կարող է միայն արվեստի մեջ իրականանալ:

Անձնական վշտի և հրճվանքի միջոցով ներկայացնել հավաքականը` ահա արվեստը:

Աստվածների ամենամեծ բարիքը, որ տված է մարդկանց` դա չափի զգացումն է:

Ամեն մի ստեղծագործություն անհատական կնիք ունի. անհատն է, որ մեն-մենակ ստեղծում է, գրում, նկարում, քանդակում, հնարում: Դրա համար էլ երեխա ստեղծելը երկու հայրով չի լինի, այլ` մի. երկու հայրով, ինչպես և երկու հեղինակով ստեղծումները, վիժում են:

Գնահատանքի խոսքեր և հուշեր

Քո երգերն իրենց ինքնուրույն ու պատկերավոր գեղեցկությամբ անզուգական տեղ են բռնում:
Վ. ՏԵՐՅԱՆ

Ավետիք Իսահակյանը խորացրեց և ծավալեց ժողովրդական երգի կուլտուրան` թե իբրև արտաքին ձև, և թե իբրև, մանավանդ, բովանդակություն:
Դ. ԴԵՄԻՐՃՅԱՆ

Իսահակյանը մեծ է և սիրելի նրանով, որ ոչ միայն կարեկցաբար լացել է և մարգարեաբար անիծել, այլև հնչեցրել է եղբայրության և ազատության զանգը, տառապյալ մարդկությանը կոչ է արել դուրս գալ բռնակալների դեմ:
Ե. ՉԱՐԵՆՑ

Իսահակյանն առաջնակարգ բանաստեղծ է, թերևս հիմա չկա այդպիսի առաջնակարգ ու պայծառ տաղանդ ամբողջ Եվրոպայում:
ԱԼ. ԲԼՈԿ

Ավետիք Իսահակյանը մեծ գրող է միջազգային առումով և գերազանցորեն մարդկային, իսկ իր գործը` «Աբու Լալա Մահարին» անժխտելիորեն անզուգական գլուխգործոց: Առաջին իսկ օրերից համակվեցի նրա զգացումների խորությամբ: Անվերապահորեն ու լիակատար հիացած եմ Ավ. Իսահակյանի գործով, իսկ նրա անձը ինձ համար շողշողուն մտքի, ոգու և պայծառ լույսի ու ջերմության փարոս է: Կյանքիս ամենաերջանիկ պահը պիտի համարեի, եթե հնարավորություն ընծայվեր ինձ այցելելու մեծ գրողին:
Խ. ԷԼ ԱՍԱԴԻ

Իսահակյանը պատկանում է այն բանաստեղծների դասին, որոնք հազվադեպ են ծնվում: Համոզված եմ, որ նա կապրի դարեր ու դարեր:
Ի. ԷՐԵՆԲՈՒՐԳ

… Համաշխարհային պոեզիան անիմաստ կլիներ առանց Ավետիք Իսահակյանի:
Ա. ԴԵՅՉԻ

Ես շատ ուրախ եմ և հպարտ, որ պատիվ ունեմ թարգմանելու Ավետիք Իսահակյանի երկերը չինարեն: Մենք շատ սիրեցինք նրա` մեզ հարազատ պոեզիան և այն մեծ հետաքրքրություն է ներկայացնում չին ընթերցողների համար:
ԳԵ- ԲԱՈ- ՑՅՈՒԱՆ

Վիթխարի է Իսահակյանը, դժվար է ընդգրկել նրա մեծությունը, նա պոեզիայի հսկաներից է, նորագույն հայ գրականության Արարատը:
Ա. ԴԻՄՇԻՑ

Իսահակյանի ֆիզիկական մահով Հայաստանը կորցրեց հայրենիքի հորը, համաշխարհային պոեզիան` շողշողուն բանաստեղծին:
ԳԱՄՍԱԽՈՒՐԴԻԱ

Մասնագիտական Կողմնորոշում

Ես ընտրել եմ հաշվապահություն մասնագիտությունը :
Ես ընտրել եմ հենց այս մասնագիտությունը քանի որ հենց դա է ինձ դուր գալիս ,և ես կարծում եմ դա ինձ համապատասխան մասնագիտությունը:Իմ ընտրած մասնագիտությունը տարբերվում է մյուս մասնագիտություններից նրանով ,որ իր մեջ պարունակում է հաշվարկներ : Նաև իմ ընտրած մասնագիտությունը արդիական է ,շատ են մասնագետները ,բայց ոչ բոլորն են լավ մասնագետներ:
Ես ինչպես նշեցի լավ մասնագետները քիչ են և հենց իրենց պահանջարկն է շատ :
Իմ որոշումը կայացնելու մեջ ոչ ոք ինձ օգնություն չեն ցուցաբերել:

Իմ ընտրած  մասնագիտությունը ես կարող եմ սովորել`Երևանի պետական համալսարանում   http://ysu.am/main/ ,
Հայաստանի պետական տնտեսագիտական համալսարանhttp://www.asue.am/am,
Հայ-ռուսական Սլավոնական Համալսարան http://www.rau.am/arm​

Ես կարողանում եմ…

Ես հայոց լեզվից կարողանում եմ՝

-Բլոգ ստեղծել և վարել այն
-Մուտքագրել և տեղադրել նյութեր
-Ավելացնել նկարներ, ֆիլմեր,տեքստի վրա
-Համացանցից գտնել ինձ անհրաժեշտ ինֆորմացիան
-Համակարգել նյութերը և մեդիափաթեթներ ստեղծել- 
-Վերլուծություններ կատարել

ՈՃԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆ

Ոճ բառը ծագել է հունական stilos բառից, որը նշանակում է ծղոտ, ցողուն:

Հայերենը ունի ոճի երեք տեսակ.

• Գործառական
• Իրադրական
• Անհատական

Գործառական ոճերը համապատասխանում են մարդկային գործունեության այս կամ այն ոլորտին: Ունի հինգ ենթաոճ.

• Առօրյա խոսակցական
• Վարչական
• Գիտական
• Հրապարակախոսական
• Գեղարվեստական

Առօրյա խոսակցական ենթաոճը գործածվում է առօրյա կյանքում, կենցաղում: Այստեղ շատ են հուզական եւ խոսակցական բառերը, կրկնությունները, ձայնարկությունները, վերաբերականները:

Վարչական ենթաոճը հանդես է գալիս պաշտոնական, գրասենյակային, օրենսդրական, դիվանագիտական ոլորտներում: Այս ոճով են գրվում օրենքները, որոշումները, հայտարարությունները, արձանագրությունները: Ոճին հատուկ են քարացած եւ գրաբարյան կապակցություններ(ի կատար ածել, բերման ենթարկել, ի գիտություն, ներքոհիշյալ, վերոհիշյալ, համաձայն որի…)

Գիտական ենթաոճը հանդես է գալիս գիտական աշխատություններում, զեկուցումներում, դասախոսություններում: Սրան հատուկ են խոսքի հակիրճությունը, ճշգրիտ ձեւակերպումները, դատողական բնույթի բառերի գործածությունները:

Հրապարակախոսական ենթաոճը մամուլի լեզուն է: Լինում է գրավոր(թերթ, ամսագիր) եւ բանավո(ռադիո, հեռուստատեսություն): Չունի իրեն հատուկ բառապաշար:

Գեղարվեստական ենթաոճը հանդես է գալիս գրականության մեջ՝ չափածո եւ արձակ: Այս ոճի գրվածքներում շատ են հուզական բառերը, մակդիրները, համեմատությունները, փոխաբերությունները: Կարող է ընդգրկել մյուս բոլոր ոճերի տարրերը:

Իրադրական ոճը պայմանավորված է տվյալ իրադրությամբ, կախված է այն պայմաններից, թե խոսողը որտեղ է խոսում, ում հետ է խոսում, ինչի մասին է խոսում, ինչ վերաբերմունք ունի խոսակցի նկատմամբ: Լինում են պաշտոնական, հանդիսավոր, մտերմական-փաղաքշական, ծաղրական, հեգնական:

Անհատական ոճը հանդես է գալիս լեզվական միջոցների անհատական օգտագործման մեջ, կախված է անհատների բնավորությունից, հակումներից, խառնվածքից, ճաշակից, կրթությունից, դաստիարակությունից:

Դժվարատես կծիկի վերջը դառն էր…

«Սպանված աղավնին» Նար-Դոսի գլուխգործոցներից է, որի միտքը հեղինակն ունեցել է մի քանի տարի, սակայն համարձակվել է գրի առնել միայն 1889  թվականին:

Այս գլուխգործոցը նախկինում գործած արարքների, վրեժի ծարավի հագեցումն է ներկայում: Այստեղ նկարագրվում է վրեժի ծարավը, մարդու հոգեկան ապրումների բոլոր հնարավոր հետեւանքները: Պատմվածքը սկսվում է անհասկանալի ամուսնությամբ, վերջանում անսպասելի շրջադարձով: Նոր տեղեկություններ անցյալից…ներկայի ապրումների արդարացում… հույզերի եւ խելահեղությունների անվերջ հոսք…

Պատմվածքը սկսվում է Գարեգին Սիսակյանի եւ Սառայի առաջին իսկ հանդիպումից կայացած նշանդրեքով: Միքայելը, իմանալով, որ այդ զույգի խաչեղբայրն է, մի օր հյուրընկալվում է Սառայի ընտանիք Գարեգինի հետ միասին: Այս հանդիպման ժամանակ Սառան իրեն պահում է ինչպես իսկական խելագառ, սակայն այս հոգեկան անհասկանալի ակտիվությունը չի փոխում Գարեգինի կարծիքը Սառայի մասին, եւ հարսանիքն ի վերջո կայանում է:

Պատմվածքի երկրորդ մասում հայտնվում է Միքայելի դասընկերը, ում հետ արդեն երկար ժամանակ էր, ինչ չէր խոսել, ով մի հետաքրքիր պատմություն ուներ Սառայի հետ, եւ որը բացահայտվում է այն ժամանակ, երբ Միքայելը կարդում է Ռուբեն Թուսյանի՝ իր նախկին դասընկերոջ, պատմվածքը: Այստեղից պարզ է դառնում, որ Ռուբեն Թուսյանը մի գեղեցիկ ամառ անտառում հանդիպում է Սառային, եւ սիրային կապի մեջ մտնում նրա հետ: Մի օր վերեւում սպիտակ աղավնի թռչելուց Ռուբենը հրացանով կրակում է եւ սպանում թռչնակին, Սառան տեսնելով աղավնուն, այդ պատմությունը վերագրում է իրեն եւ սկսում հեկեկալ: Երբ Թուսյանը հեռանում է իր հորեղբոր ամառանոցից, որտեղ գտնվող անտառում ծանոթացել էր Սառայի հետ, սկսում է նամակագրություն պահպանել աղջկա հետ, որը հետագայում մարում է:
Եւ ահա, մի քանի տարի անց Սառան տեսնում է Թուսյանին, եւ ցանկանում վրեժ լուծել նրանից: Նա այդ գործը հանձնարարում է իր ամուսնուն: Եվ միայն այդ ժամանակ են պարզ դառնում Սառայի հետաքրքիր եւ անհասկանալի հարցերը: Գործողությունների շարադրման ընթացքում պարզ է դառնում, որ Սառան երեխայի էր սպասում Թուսյանից, եւ որին նա իր ձեռքերով խեղդում է:
Ի վերջո Գարեգինը չի կարողանում սպանել Ռուբենին, իսկ Սառան գալով Միքայելի տուն, մթության մեջ կրակում է, եւ իրեն թվում է թե սպանել է իր սպանված որդու հորը:
Պատմվածքի հանգուցալուծումը հղի Սառայի մահն է ծննդաբերության ժամանակ:
Անսպասելի է այս պատմվածքի ամեն մի հատվածը, խոսքը, շարժումը, հուշը… Անհասկանալի է եւ մտածելու այս պատմությունը, ասես խճճված կծիկ լինի, որի վերջը հազիվ է նշմարելի…

Վրիժառություն («Անուշ»)

«Անուշ» պոեմում Սարոն և Մոսին ընկերներ էին: Մի անգամ Սարոն և Մոսին մենամարտում էին և հանկարծ եկավ Անուշը: (Անուշը Սարոի սիրած աղջիկն էր) Սարոն տեսնելով Անուշին միանգամից հաղթում է Մոսսին և ստորացնում հանրության առջև: Բոլորի աչքին Սարոն դարձավ հերոս, իսկ Մոսին ստորացվածի մեկը: Մոսին իր համբավը փրկելու համար պետք է վրեժ լուծել պետք է ստորացներ հանրության առջև կամ սպաներ: Մոսին երբ դուրս եկավ Հարսանիքի տանից շատ վիրավորված ինքը իրենից: Մեկ էլ հանկարք Անուշը լսում ո՞վ է սպանել… Մոսի՞ն…ու՜մ…ու՜ր: Եվ պարզվեց Մոսին սպանել է Սարոին որպիսի ետ բերի իր կորցրած համբավ, բայց նա նույնպես մահացավ… որպես մարդ նրա հոգին մահացավ՝

«Ու մարդասպանը դուրս եկավ ձորից,

Դեմքը այլայլված, քայլվածքը մոլոր.

Սարսափ է կաթում արնոտ աչքերից,

Եվ կերպարանքը փոխված է բոլոր:

Առանց նայելու մարդկանց երեսին»

Ահա թե ինչից կարող է առաջանալ վրեժի ծարավը, եթե հանրությունը չլիներ մի գուցե Մոսին ներեր Սարոին, բայց եթե հանրությունը իմանում է սկսում երեսով տալ բոլորը խոսում են քո մասին և ամեն պատի տակ աչքերը չորս արած նայում վրատ: Մոսին այդքանից հետո վերականգնեց համբավ, բայց իր եղբոր կյանքի հաշվին:

Նար-Դոս «Ես և նա»

Իրականում ներկայիս հասարակության մեջ կատարվում է նույնը ինչ որ <<Ես և նա>> պատմվածքի մեջ: Այնտեղ մի խեղճ թափառող տղա սիրահարվում է մի աղջկա, որի հայրը հաշվի առնելով տղայի սոցիալապես ապահովվածությունը ագրելում է նրանց շփումը: Չի կարելի մեղադրել հորը այդ հարցում, որովհետև բոլորն ել չէին ցանկանա, որ իրենց դուստրը ամուսնանար Թափառողի հետ: Այս պատմվածքի վատը այն էր, որ աղջիկը հրաժարվեց շբվելը տղայի հետ և տալով նրան մի գրություն: Տղան դառնալով հանրաճանաչ միևնույն է նա հիշում էր այդ աղջկան և հիշում էր այդ գրության մասին ու խնամքով փայփայում էր այն: Իմ կարծիքով նա ճիշտ վարվեց այն ժամանակ, երբ համերգներից մեկում մոտեցավ նրան իր սիրելի աղջիկը: Նա հանեց խնամքով պահած թուղթը և ցույց տվեց նրան: Նրա կողմից շատ գեղեցիկ քայլ էր աղջկան պատասխանել իր իսկ թղթով: